Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

ΤΟ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ!

     Σίγουρα κανείς δεν γνωρίζει αυτόν τον καινούριο όρο στον κόσμο των επιχειρήσεων. Και είναι λογικό αφού το συγκεκριμένο είδος μάρκετινγκ μπορεί να το ζουν, αλλά δεν το έχουν συνειδητοποιήσει ούτε οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.. Ας ξεκινήσουμε όμως από το τι είναι Μάρκετινγκ γενικά.. Οι ορισμοί βέβαια που έχουν δοθεί είναι πολλοί αλλά όπως σε όλους τους ορισμούς η ουσία είναι μία.
     Μάρκετινγκ είναι μια σειρά από ενέργειες και δραστηριότητες που κάνει μια εταιρεία, ώστε να καταγράψει τις επιθυμίες των καταναλωτών, να δημιουργήσει τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που θα καλύψουν αυτές τις ανάγκες και να πουλήσει αποτελεσματικότερα και αποδοτικότερα από τους ανταγωνιστές της, δίνοντας στον καταναλωτή τη μεγαλύτερη δυνατή αξία.. Για χρόνια οι επιχειρήσεις προσπαθούν να αυξήσουν τα κέρδη τους εστιάζοντας τη «ζωή» τους στην ικανοποίηση των αναγκών του πελάτη.. Ας έρθουμε όμως να δούμε τη νέα μορφή μάρκετινγκ και πως προέκυψε..
     Ο Έρωτας είναι για όλους η αρχή και το τέλος της ζωής..Σου προσφέρει ό,τι όμορφο συναίσθημα υπάρχει και χωρίς αυτόν η ζωή είναι απλά ύπαρξη.. Δεδομένου λοιπόν της ανάγκης να υπάρχει στη ζωή όλων αυτό το υπέροχο συναίσθημα δημιουργήθηκε το Μάρκετινγκ του Έρωτα..
     Το Μάρκετινγκ του Έρωτα είναι μια σειρά από εκλεπτυσμένες ενέργειες που γίνονται μαγικά κάτω από το ρομαντικό φως των κεριών..Στη διαδικασία αυτή υπάρχουν δύο αλληλοεξαρτώμενα μέρη. Ο άντρας και η γυναίκα.. Ο άντρας προσπαθεί με εκλεπτυσμένες ενέργειες να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της γυναίκας, αφού πρώτα τις ακούσει και τις παρατηρήσει.. Το σημαντικό φυσικά είναι να τις ικανοποιήσει αποτελεσματικά και γρηγορότερα, από τους ανταγωνιστές- θαυμαστές που την πολιορκούν προκειμένου να κερδίσουν μία θέση στην καρδιά της, που στο κλασικό μάρκετινγκ είναι η θέση στα ράφια των σουπερμάρκετς και στη ζωή των καταναλωτών..
     Η συγκεκριμένη εταιρεία είναι μη κερδοσκοπική, και διαθέτει το καλύτερο τμήμα εξυπηρέτησης ερωτευμένων με σημαντικά κανάλια διανομής σε κάθε ρομαντικό μέρος της υφηλίου.. Γενικά η σχέση ανάμεσα σε επιχειρήσεις και καταναλωτές είναι αμφίδρομη, που σημαίνει ότι ο καταναλωτής αγοράζει και η επιχείρηση αυξάνει τα κέρδη της.. Στην περίπτωση όμως της συγκεκριμένης εταιρείας, ο μόνος που κερδίζει είναι ο πελάτης, δηλαδή οι ερωτευμένοι..
     Η ιδεολογία του Μάρκετινγκ του Έρωτα εξελίσσεται συνεχώς, αν σκεφτούμε πως παλαιότερα ο άντρας ήταν ο leader της σχέσης και η γυναίκα η ακόλουθος.. Σήμερα όμως τα δύο μέλη λειτουργούν αυτόνομα για να δημιουργήσουν μαζί μία σχέση ζωής που στηρίζεται στην ποιότητα. Η εταιρεία αυτή απασχολεί ελάχιστο προσωπικό το οποίο όμως είναι περισσότερο αποδοτικό και αποτελεσματικό σε σχέση με το ανθρώπινο δυναμικό οποιασδήποτε άλλης εταιρείας.. Στο κατώτερο στρώμα του οργανογράμματος του, βρίσκεται το βλέμμα και το χτυποκάρδι… Είναι δύο σημαντικά τμήματα πάνω στα οποία στηρίζεται όλη η λειτουργία της επιχείρησης. Χωρίς αυτά τα δύο δεν νοείται Μάρκετινγκ του Έρωτα και καμία σχέση δεν μπορεί να λειτουργήσει.. Το αμέσως επόμενο στρώμα είναι το φιλί και το χάδι.. Το φιλί είναι το έπαθλο που κερδίζει ο άντρας, μετά από ένα ατελείωτο φλερτ και κοπλιμέντα προς την κυρία που προσπαθεί να εντυπωσιάσει .. Το τρίτο στρώμα αποτελείται από την αγκαλιά και το χαμόγελο.. Η αγκαλιά κλείνει μέσα της το σώμα του ανθρώπου που ερωτεύεσαι και το χαμόγελο συνιστά την εγγύηση ότι κάτι όμορφο ξεκίνησε..Το τέταρτο και τελευταίο στρώμα αποτελείται από το σεξ που ενώνει όχι μόνο τα σώματα αλλά και τις ψυχές του άντρα και της γυναίκας και τα δύο μέρη φτάνουν στην «κορύφωση» της ευτυχίας.. Τέλος, πρόεδρος όλης της εταιρείας είναι η αγάπη, η οποία θα υπογράψει την αιώνια ευτυχία μόνο αν όλα τα κατώτερα στελέχη της λειτουργήσουν ομαλά για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, το οποίο διαφέρει από ζευγάρι σε ζευγάρι..
     Όσον αφορά τώρα στο μείγμα Μάρκετινγκ του Έρωτα δεν υπάρχει τιμολόγηση γιατί η αξία είναι ανεκτίμητη.. Το μόνο που υπάρχει είναι το μίγμα διανομής, μιας και σε κάθε σημείο της γης υπάρχουν ερωτευμένοι και το μίγμα προβολής το οποίο είναι το πιο σημαντικό για τη διάδοση της εταιρείας. Το μίγμα προβολής αποτελείται από τη «διαφήμιση», την οποία κάνει κάθε ευτυχισμένο ζευγάρι σε εκείνους που δεν έχουν βρει το άλλο τους μισό και τις Δημόσιες σχέσεις προκειμένου να γνωρίζει το ζευγάρι τους κινδύνους των ανταγωνιστών του που είναι η ζήλεια και το ψέμα..
     Τέλος, όσον αφορά την κουλτούρα της εταιρείας και την όλη φιλοσοφία του Μάρκετινγκ του Έρωτα, στηρίζονται στην αμοιβαία κατανόηση, τον σεβασμό, την αλήθεια, το πάθος, την λαχτάρα, τη συγκίνηση, τον ρομαντισμό και πάνω από όλα την ολοκλήρωση, συστατικά απαραίτητα για να φτάσουν το «Πάντα» οι ενδιαφερόμενοι..
     Είμαι σίγουρη πως το Μάρκετινγκ του Έρωτα θα προκαλέσει αντιδράσεις σε εκείνους που πιστεύουν πως ο Έρωτας δεν υπάρχει και ότι το μόνο που αξίζει είναι η εφήμερη ηδονή.. Δυστυχώς το επιχείρημα τους για την υποτιθέμενη ανυπαρξία του Έρωτα, είναι η έλλειψη χρόνου και η ανάγκη χαλάρωσης μέσα από την απλή ηδονή.. Όμως η απλή και όχι η συναισθηματική ηδονή, δεν προσφέρει ολοκλήρωση, ούτε καν κορύφωση.. Συνεπώς εκείνοι που πολεμούν τον Έρωτα ή είναι ανίδεοι σε όλα αυτά που προσφέρει, ή πολύ απλά δεν θέλουν να αποκτήσουν αυτά που απλόχερα τους χαρίζει και ας μην το παραδέχονται..
     Ίσως πάλι το μόνο που θέλω να δείξω μέσα από αυτό το κείμενο είναι πως ο έρωτας και η αγάπη δεν αγοράζονται, αλλά κατακτιούνται, ώστε η «εταιρεία» του Έρωτα να χαρίζει απλόχερα σε όσους τον πιστεύουν, όλα τα υπέροχα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει κάποιος.. Μπορεί τελικά κανείς να μην στηρίζεται στο Μάρκετινγκ για να βρει το άλλο του μισό.. Μπορεί όλο αυτό να είναι απλά ένα κείμενο φαντασίας, που πηγάζει από το αντικείμενο σπουδών μου. Όμως αν το καλοσκεφτείτε, τα πάντα είναι θέμα μάρκετινγκ και στην προκειμένη, διαχείριση συναισθημάτων του ενός και του άλλου, για την διατήρηση της σχέσης..

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Το κάστρο της αγάπης...

     Μια φορά και έναν καιρό στην ξακουστή χώρα της θεάς Αγάπης, ζούσε ένα κορίτσι που ονειρευόταν να χτίσει ένα κάστρο προς τιμήν της αγαπημένης της θεάς, μιας και εντελώς τυχαία, είχε το ίδιο όνομα με εκείνη.. Η θεά Αγάπη, σύμφωνα με τον μύθο, έζησε σε εκείνη την χώρα πριν πολλές δεκαετίες και σκοπός της ήταν να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο για να διδάξει την αληθινή και αγνή αγάπη που μέχρι τότε κανένας δεν γνώριζε ότι υπήρχε.. Η μικρή Αγάπη λοιπόν, κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί, άκουγε από τη μητέρα της, για τα κατορθώματα της θεάς που τελικά κατάφερε να διδάξει στους περισσότερους ανθρώπους τη σημασία της αγάπης στην ζωή τους.. Η μητέρα της μικρής δεν πίστευε στην ύπαρξη εκείνης της θεάς, αλλά μόνο με αυτό το παραμύθι, όπως έλεγε, μπορούσε να κάνει το κοριτσάκι της να κοιμηθεί.. Η μικρή όμως, ήθελε να μεγαλώσει πολύ γρήγορα για να χτίσει το κάστρο για τη θεά, γιατί οι κάτοικοι της χώρας, όπως έλεγε ο μύθος, δεν είχαν χρήματα για να το φτιάξουν.. Οι γονείς της μικρής ήταν πλούσιοι, οπότε ήταν σίγουρη πως όταν μεγάλωνε δεν θα της χαλούσαν χατίρι και ειδικά ο πατέρας της, που της είχε τεράστια αδυναμία.. 
     Τα χρόνια πέρασαν, και η Αγάπη χωρίς ποτέ να ξεχάσει την θεά της, έφτασε τα 20 χρόνια και ήταν σίγουρη πως ήρθε η στιγμή να ζητήσει από τους γονείς της σαν δώρο για τα γενέθλιά της, το χτίσιμο του κάστρου..Οι γονείς της όμως, δεν της έκαναν το χατίρι και απόρησαν που η κόρη τους είχε πιστέψει τόσο σε ένα παιδικό παραμύθι και ήθελε να ξοδέψει απερίσκεπτα, τα χρήματα των γονιών της.. Όμως η Αγάπη δεν το έβαλε κάτω..Ήταν σίγουρη πως θα έβρισκε τον τρόπο για να χτίσει το κάστρο που τόσο επιθυμούσε, ακόμα και χωρίς χρήματα.. Ήταν τόσο αισιόδοξη που δεν σκεφτόταν πως δεν είναι τόσο εύκολο να χτίζεις κάστρα. Όμως οι μέρες περνούσαν και κανείς δεν την βοηθούσε να εκπληρώσει το όνειρό της.. 
     Πέρασε ένας χρόνος, όταν μία μέρα γνώρισε τον Αντρέα.. Ο Αντρέας ήταν γιος μιας πάμπλουτης οικογένειας που έκανε συνεχώς ταξίδια για να γνωρίσει κάθε γωνιά της γης.. «Οι πολιτείες υπάρχουν για να τις γνωρίσει όλος ο κόσμος.» έλεγαν.. Η Αγάπη σκέφτηκε, πως ο Αντρέας θα μπορούσε να τη βοηθήσει, μιας και εκείνος είχε δείξει ενδιαφέρον για εκείνη από την αρχή και έκαναν πολύ παρέα..Και εκείνη βέβαια ένιωσε πεταλούδες στο στομάχι, όταν τον είδε, αλλά σκεφτόταν και το κάστρο που τόσο επιθυμούσε να φτιάξει..Έτσι μια μέρα του είπε για το μεγάλο της όνειρο και ο Αντρέας της είπε: «Έχω ακούσει κ εγώ για αυτή τη θεά, αλλά πως μπορείς να πιστεύεις πως μπορείς να χτίσεις ένα κάστρο στις μέρες μας;» «Το πιστεύω, γιατί πιστεύω στη θεά και θα έπρεπε να πιστεύεις και εσύ, αφού λες πως με αγαπάς και να με βοηθήσεις να δω το κάστρο και στην πραγματικότητα και όχι μόνο στα όνειρα μου..» Ο Αντρέας την κοίταξε σιωπηλός, όμως κατάλαβε αυτό που εννοούσε η Αγάπη και ήταν σίγουρος πως μέχρι τότε δεν το είχε καταλάβει κανένας, ούτε καν η μητέρα της που της έλεγε το παραμύθι, όταν ήταν μικρή.. Την επόμενη κιόλας μέρα ο Αντρέας πήγε στο σπίτι της Αγάπης και την ζήτησε σε γάμο από τον πατέρα της..Η Αγάπη, δεν ήξερε για ποιο λόγο ήθελε να δει τον πατέρα της χωρίς να είναι εκείνη μπροστά, αλλά περίμενε έξω από το δωμάτιο, μέχρι να βγει ο Αντρέας να της εξηγήσει.. Ο Αντρέας βγαίνοντας από το δωμάτιο της είπε απλά: «Σ’αγαπώ!». Η Αγάπη τότε, το αγκάλιασε τόσο δυνατά που ο Αντρέας έχασε για λίγο την ανάσα του.. «Οπότε τώρα θα με βοηθήσει να φτιάξω το κάστρο μου! Έτσι δεν είναι αγάπη μου;» ρώτησε τον Αντρέα, όταν εκείνος την απομάκρυνε για να ανασάνει.. «Ναι Αγάπη μου, μην ανησυχείς θα το φτιάξουμε μαζί..» Την έπιασε από το χέρι και έφυγαν από το σπίτι χωρίς να ξέρει η Αγάπη που πάνε.. «Που πάμε Αντρέα;» «Θα δεις..» της απάντησε εκείνος.. Περπάτησαν για αρκετή ώρα ώσπου έφτασαν στο ωραιότερο σημείο της χώρας, εκεί που ο ουρανός τη νύχτα γίνεται ένα με τη γη και δημιουργείται αυτό που λέγεται ορίζοντας..
      «Φτάσαμε!» είπε ο Αντρέας και η Αγάπη δεν μπορούσε ακόμα να καταλάβει.. «Και τι θα κάνουμε εδώ; Δεν υπάρχει τίποτα εδώ!» Και ο Αντρέας πήρε μια βαθιά ανάσα, γονάτισε και της είπε: «Ξέρω πως πίστεψες την θεά Αγάπη μέσα από τα παραμύθια της μητέρας σου..Αλλά το κάστρο που δεν μπόρεσαν να φτιάξουν οι κάτοικοι της χώρας προς τιμήν της, ήταν εκείνο στην καρδιά τους.. Οι περισσότεροι από εκείνους που γνώρισε η θεά, δεν την πίστεψαν και δεν έμαθαν από τα λόγια της, γιατί ήταν εγωιστές και όπου υπάρχει εκείνος, η αγάπη φεύγει δακρυσμένη.. Εγώ όμως ξέρω πως μπορώ να φτιάξω το κάστρο που ζητάς στην καρδιά μου..Ήδη έβαλα τα θεμέλια και περιμένω να πεις το "ναι" για να συνεχίσουμε το χτίσιμο μαζί.. Θα κάνω εσένα βασίλισσα για να μπορείς να κρατάς όλα τα μυστικά μου στα χέρια σου, αλλά πρέπει να είσαι έτοιμη να πολεμήσεις τους εχθρούς που θα θελήσουν να το κατακτήσουν για να εξαφανίσουν την αγάπη μας.. Αλλιώς θα είναι απόρθητο και δύσβατο αν δεν θέλεις να θυσιαστείς για την αγάπη μας.. Και αν κάποια στιγμή φοβηθείς ή κουραστείς να πολεμάς, να θυμάσαι πως το κάστρο αυτό το φτιάξαμε μαζί και μαζί πρέπει να το προστατεύσουμε ως το τέλος, που κανένας πια δεν θα το διεκδικεί πέρα από εμάς τους δύο..Και τώρα που στα είπα όλα.. Θα με παντρευτείς;» Η Αγάπη δεν πίστευε στα αυτιά της και δακρυσμένη είπε το μεγάλο "ναι" που περίμενε να ακούσει ο Αντρέας της.. Τότε κατάλαβε τι ήταν το κάστρο που ήθελε να φτιάξει για τη θεά που τόσο θαύμασε και αγάπησε..Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα..

Κοιτάς... ή απλά βλέπεις;

Όταν βρίσκεσαι στο υπέροχο χωριό μου το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι δύο πράγματα, να δεις τηλεόραση και...να δεις τηλεόραση. Ακούγωντας λοιπόν τη γιαγιά να λέει για τη μαγειρίτσα, που τελικώς ήταν υπέροχη..όπως οι υπόλοιποι είπαν, παρακολούθησα μετά από ατελείωτο ζάπινγκ στην ΤV, μια ταινία στο λατρεμένο STAR. Κατάλαβα λοιπόν, πως τα μάτια μας δεν είναι μόνο δύο, αλλά περισσότερα. Απλώς δεν θελήσαμε ποτέ να γνωρίσουμε τα υπόλοιπα ζευγάρια, γιατί ζούμε στην πλάνη της φράσης " Πιστεύω ό,τι βλέπω". Δεν ξέρουμε για τα μάτια της αφής, της όσφρησης, της ακοής και πάνω από όλα της καρδιάς. Δεν κοιτάξαμε ποτέ πίσω από μια χρωματισμένη εικόνα, στεκόμαστε μόνο στα χρώματα της..Το θαύμα της ζωής είναι οι αισθήσεις μας, αλλά αφού και αυτές τις θεωρούμε δεδομένες, δεν τις αξιοποιούμε, παρά μόνο τις εκμεταλλευόμαστε.. Ο ήρωας της ταινίας, ο οποίος ήταν και ήρωας ζωής αφού η ταινία ήταν βασισμένη σε αληθινή ιστορία, σύγκρινε των λίγων μηνών φως του με το σκοτάδι όλης της ζωής του.. Και το "σκοτάδι" νίκησε τη σύγκριση, εξηγώντας πως όταν δεν έχεις φως στα μάτια του προσώπου, έχεις σε όλη την υπόλοιπη ύπαρξη σου και μαθαίνεις έτσι βαθύτερα τον εαυτό σου, τη στιγμή που οι "υγιείς" πολλές φορές δεν τον γνωρίζουν καλά..Δεν λεώ πως κάποιος πρέπει να είναι τυφλός για να "δει". Κανένας άλλωστε δεν θέλει να χάσει την υγεία του.. Μόνο που κάθε αίσθηση είναι πολύτιμη και πρέπει να την αξιοποιείς για να "δεις" σε βάθος τον εαυτό σου, την ύπαρξη σου, την ίδια τη ζωή.. Μάθε λοιπόν να κοιτάς και όχι μόνο να βλέπεις, για να γίνει το "σκοτάδι" που φτάσαμε να ζούμε όλοι σήμερα, φως για μια ωραιότερη ζωή με νόημα..

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Δυναμισμός vs Συναίσθημα...

Ακούω τη γιαγιά μου να λέει.. « Τι διαβάζεις παιδί μου; Ο προορισμός της γυναίκας είναι ο γάμος. Άσε τα μαθήματα και κοίταξε να βρεις κανένα καλό παιδί να παντρευτείς..» και άλλα τέτοια χαριτωμένα που με έκαναν να σκεφτώ πώς ζούσε η καημένη η γιαγιά τόσα χρόνια μέσα στο σπίτι, χωρίς να ασχολείται με κάτι εκτός σπιτιού..Δεν έχει καταλάβει πως ο κόσμος έχει αλλάξει; Και όμως όλες μας κάπου μέσα μας βαθιά, όσο και αν κυνηγάμε την καριέρα και ανεβαίνουμε ένα- ένα κάθε σκαλοπάτι της, τα μοναδικά σκαλοπάτια που ονειρευόμαστε είναι της εκκλησίας.. Και αναρωτιέμαι εγώ τώρα ως φοιτήτρια και πάνω από όλα ως γυναίκα.. Αξίζουν τόσες προσπάθειες για να φτάσεις αυτήν την πολυπόθητη δόξα της εργασίας; Τα προβλήματα καθημερινά και ειδικά τώρα με την ανεργία, που έχει πάρει την ανηφόρα και δεν λέει να βρει κατηφόρα να ξεκουραστούμε και εμείς από το ψάξιμο σε τόσες μεριές, μήπως να διαβάζω κανένα μυθιστόρημα και να φαντάζομαι αυτήν την ωραία φράση που λέμε: «Τι ωραία που θα ήταν..!», μένοντας στο σπίτι όπως έκανε και η γιαγιά;; Δεν μπορώ να αποφασίσω τι είναι καλύτερο.. ένα βιβλίο ή ένα φιλί.. Μετά από ατελείωτες νύχτες περισυλλογής και σκέψης με τον εαυτό μου, φυσικά όσο μου το επέτρεπε η εξεταστική, αποφάσισα πως η γνώση μέσα από τα βιβλία είναι άμεσα συνδεδεμένη με το φιλί και τον έρωτα.. Μην διαμαρτύρεστε, να σας εξηγήσω πρώτα τι εννοώ.. Από την εφηβεία μας ακόμα, όλες μας μαθαίνουμε τον έρωτα μέσα από τα μάτια εκείνου του αγοριού με τα πράσινα μάτια και το γεροδεμένο σώμα, που κάθετε στο διπλανό θρανίο και τότε αρχίζουμε να διαβάζουμε τους ποιητές που μιλούν για έρωτα, αποτυπώνουμε στο χαρτί σκέψεις, καρδούλες και στιχάκια και βλέπουμε ταινίες που εξυμνούν τον φτερωτό θεό, μέχρι δακρύων που καταλήγουν τελικά στο αγαπημένο κουτί όλων των γυναικών, το Softex. Και συνεχίζουμε στην ενήλικη ζωή μας να ψάχνουμε στα στενά της ζωής μας, τα μάτια που θα μας κάνουν να καρδιοχτυπήσουμε..Και μόλις πληγωθούμε όπως είναι φυσικό, αφοσιωνόμαστε στα βιβλία για να γίνουμε καλύτερες, πιο δυνατές και με κοφτερό μυαλό, ώστε να μην αφήσουμε καμία χαραμάδα ξανά ανοιχτή για νέες πληγές.. Και δυστυχώς οι πιο πολλές από μας, για να κερδίσουμε τον τίτλο της δυναμικής, γίναμε σκληρές και απόμακρες, επιφανειακές και χωρίς συναίσθημα, μην τυχόν και πάρουν πάλι τα ηνία οι άντρες, που κακά τα ψέματα ούτε εμείς μπορούμε χωρίς εκείνους, ούτε εκείνοι χωρίς εμάς.. Ώσπου, έρχεται ο «ένας», που περνά τα πάνδεινα ο άνθρωπος για να αποδείξει ότι αξίζει την αγάπη μας και πάνω από όλα την εμπιστοσύνη μας.. Εκεί φαίνεται ο δυναμισμός μας, αφού οι δοκιμασίες που του βάζουμε, παραδεχτείτε το και εσείς που κάτι παραπάνω γνωρίζετε από μένα, είναι αποτέλεσμα αρκετής σκέψης.. Και τελικά το φιλί έρχεται σαν λύτρωση για εκείνον που περιμένει..Και τα σκαλοπάτια που ονειρευόμασταν, έρχονται και αυτά, πολλά και πλατιά για να του δείξουν πως ό,τι πέρασε ο καψερός, δεν θα τελειώσει..Ναι θα τον αγαπάμε, ναι θα τον τιμούμε, αλλά αν δεν μας κυνηγά συνέχεια, αν δεν μας φλερτάρει και δεν είναι ευρηματικός, τότε ο δικηγόρος που μένει στην διπλανή πολυκατοικία έχει πολλή δουλειά να κάνει.. Αλλά εγώ που είμαι μικρή, έρχομαι να ρωτήσω εσάς που είστε σίγουρα πιο έμπειρες από μένα. Ποιος ήταν σε καλύτερη μοίρα; Η γιαγιά μου ή εμείς; Μάλλον η γιαγιά, που τη γνώση και τον δυναμισμό, τα απέκτησε μέσα από τέσσερις τοίχους που το μόνο που είχαν, ήταν μυρωδιές από φαγητά, νερά από την φασίνα, αλλά και πολλή αγάπη που δεν έβγαινε παραέξω μην τυχόν και μας ματιάσει κανείς.. Αλλά θα μου πείτε τα χρόνια πέρασαν και θέλουμε ή όχι ο κόσμος προχωρά..Συμφωνώ, αλλά μαζί με το ‘’μπροστά’’ ας δούμε και το ‘’πίσω’’ για να μετριάσουμε τον δυναμισμό του σήμερα, και να θυμηθούμε και το ατελείωτο συναίσθημα του χτες, ώστε να φτιάξουμε το παραμύθι που τόσο ψάχνουμε με την πρώτη ευκαιρία, στην πολυθρόνα της γιαγιάς..

Σκέφτηκα να γράψω...

Για σένα που λείπεις..Για σένα, που άφησες το άρωμα σου στον αέρα για να μην ξεχάσω πως υπάρχεις γύρω μου..Για σένα, που δεν ξέρεις τι σημαίνει «όρια» και για αυτό τα ξεπερνάς, για να κερδίσεις το έπαθλο του ενός λεπτού παραπάνω κοντά μου..Για σένα, που όσες φορές και να φώναξα, θόρυβο δεν άκουσες, παρά μόνο έναν χτύπο..Για σένα, που μου έστειλες το δάκρυ σου όταν συγκινήθηκα..το χαμόγελό σου όταν έκλαψα..το βλέμμα σου όταν απλά το έψαχνα.. Για σένα, που έχτισες ένα κάστρο στην καρδιά σου, για να μπορώ από εκεί να παλεύω εκείνους που θέλουν να το κατακτήσουν.. εκείνους που θέλουν να το αφανίσουν μόνο και μόνο για να μείνεις άδειος..Για σένα, που ακόμα και τώρα ψάχνεις να βρεις το κατάλληλο αστέρι να του δώσεις το όνομα μου, και ας ξέρεις πως δεν γίνεται.. Για σένα, που με άφησες να σου δώσω τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο παραμύθι μου.. Για σένα, που έβαλες σκοπό ζωής να μου γνωρίσεις την ευτυχία, ενώ ξέρεις πως την ζούμε μαζί στο πρώτο φως της μέρας..Για σένα, που όποια μικρότητα γύρω μας υπάρξει, την μετατρέπεις σε μεγαλείο που αξίζει να θαυμάζω..Για σένα, που δεν μπορώ να περιγράψω, γιατί οι λέξεις ντράπηκαν και κρύφτηκαν..Για σένα, που μου έμαθες πως οι μόνες λέξεις που δεν ντράπηκαν είναι το "ποτέ" και το "πάντα".Για σένα..ΠΑΝΤΑ θα προσπαθώ, ώστε ΠΟΤΕ να μην σε χάσω..

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2011

Εκτίμησε το "δώρο"σου..

Μια φορά και έναν καιρό σε μία τεράστια «μπάλα» που την έλεγαν Γη, ζούσαν κάτι μικροσκοπικά όντα, που για κάποιο λόγο τα ονόμασαν ανθρώπους.. Διέφεραν από τους οργανισμούς που ζούσαν στις άλλες μπάλες, γιατί λέει οι άνθρωποι είχαν μυαλό και μπορούσαν να επικοινωνούν μεταξύ τους σε πολλές γλώσσες..Για αυτό λοιπόν το λόγο δεν επισκεπτόντουσαν ποτέ τις άλλες μπάλες, γιατί και άγνωστες ήταν και οι κάτοικοι τους ήταν σαν μικρά τερατάκια.. Μέχρι που ήρθε ο μπαμπάς Ουρανός, που κρατούσε στα χέρια του όλες τις μπάλες και σκέφτηκε πως καλό θα ήταν να γνωρίσουν οι άνθρωποι, τα τερατάκια.. Δεν χρειάστηκε όμως, γιατί με τον καιρό οι άνθρωποι άρχισαν να μοιάζουν στους γείτονές τους.. Δεν νοιάζονται για τους άλλους κατοίκους της μπάλας τους, παρά μόνο για τον εαυτό τους..Μάλιστα οι περισσότεροι από αυτούς, για να μην πω όλοι και καταστρέψω την μαγεία του παραμυθιού, έχουν αλλόκοτες συμπεριφορές που οδηγούν σταδιακά στην καταστροφή της πιο ωραίας μπάλας που έφτιαξε ο Ουρανός.. Δεν τους νοιάζει όμως.. Το μόνο που σκέφτονται είναι πως η όψη τους δεν είναι αποκρουστική όπως των γειτόνων. Ο Ουρανός ήταν γενναιόδωρος με την συγκεκριμένη μπάλα από την αρχή, σκεφτόντουσαν, οπότε δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν.. Μέχρι που ήρθε η σειρά του Ουρανού να παίξει με την "μπάλα" του και να αναγκάσει τα υπέροχα πλάσματα του, να δουν σεισμούς, πλημμύρες, εκνευρισμένες θάλασσες που κατάπιναν τα σπίτια τους και πολλά άλλα που δεν χρειάζεται να πούμε, γιατί είπαμε, γράφουμε παραμύθι.. Όμως, αυτά τα τόσο «πανέξυπνα» πλάσματα, ξέχασαν πως η ζωή είναι δώρο και συνεχίζουν να συμπεριφέρονται όπως πριν.. Ποιος ξέρει για πόσο ο «ιδιοκτήτης» της μπάλας θα τους ανέχεται και θα περιμένει να συμπεριφερθούν για μια φορά έξυπνα..Ίσως να μην περιμένει για πολύ, αλλά επειδή πρέπει πάντα το παραμύθι να ενισχύει την ελπίδα για κάτι πιο όμορφο και καλύτερο, ας ελπίσουμε πως οι κάτοικοι αυτής της μπάλας θα μάθουν την σημασία της λέξης «δώρου», θα το εκτιμήσουν και θα επιτρέψουν στη «μπάλα» να ζήσει καλά και οι ίδιοι καλύτερα..

Στην αγκαλιά ενός αγγέλου..

Όχι δεν έπεσε από τον ουρανό.. όχι δεν βρέθηκε τυχαία μπροστά μου.. Ήταν αλήθεια! Εμφανίστηκε ξαφνικά χωρίς όμως να με τρομάξει..Σαν αστέρι που ξαπλώνει στη γη όταν δεν το περιμένεις, σαν βροχή ξαφνική που σε κάνει να τρέχεις να γλιτώσεις από τις σταγόνες της.. Ξάπλωσε στην αγκαλιά μου χωρίς να αναρωτηθεί για πόσο μπορώ να τον κρατήσω.. Ούτε εγώ δεν ήξερα αν είχα τη δύναμη που έπρεπε στα χέρια μου.. Και όμως πίστευε.. Έγειρε πάνω μου και έμεινε να ακούει την ανάσα μου και αντί να κοιμηθεί εκείνος, αποκοιμήθηκα εγώ.. Δεν ήξερα πως έγινε, δεν μπορούσα να καταλάβω, το μόνο που θυμάμαι ήταν πως όταν ξύπνησα δεν είχα τίποτα στην αγκαλιά μου, τα χέρια μου ήταν άδεια..Και όμως δεν τρόμαξα, ούτε αναρωτήθηκα, μάλλον ήξερα πως δεν ήμουν μόνη.. Το ένιωθα στον αέρα.. Το ίδιο βράδυ όμως, βρέθηκε και πάλι στο κρεβάτι μου με ένα τρόπο μαγικό.. Αλλά δεν με ένοιαζε, γιατί για ακόμα μία νύχτα ήταν εδώ.. Όπως και κάθε βράδυ.. Το πρωί έλειπε και το βράδυ γυρνούσε.. Ώσπου ένα βράδυ τον ρώτησα γιατί δεν μπορεί να μείνει μαζί μου και το πρωί.. Και χωρίς να διστάσει μου απάντησε, πως όταν με παίρνει ο ύπνος, φεύγει για να γυρίσει στον ουρανό, εκεί που ανήκει..στους αγγέλους.. Τον κοιτούσα απορημένη, δεν μπορούσα να καταλάβω και εκείνος συνέχισε λέγοντας: « Ένας άγγελος κατεβαίνει στη γη μόνο για εκείνον που του’ χει ανατεθεί να προστατεύει και να αγαπά. Και εγώ αγαπώ εσένα.. Και αφού κοιμηθείς επιστρέφω, για να παραδώσω το άρωμα σου στο Θεό για να συμπληρώσω την ποσότητα που χρειάζεται για τον παράδεισό Του, μέχρι να με αφήσει να μείνω για πάντα κοντά σου στη γη..» Αυτά ήταν τα λόγια που δεν άκουσα μέχρι το τέλος, μιας και είχα αποκοιμηθεί για ακόμα μια φορά, χωρίς να με νοιάζει η συνέχεια της απάντησης που ζητούσα, γιατί πολύ απλά την ζούσα κάθε βράδυ..και αυτή ήταν η αγκαλιά του…

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

Παραμύθι δίχως τέλος..

Όσα παραμύθια ακούσεις ή διαβάσεις, σε όλα υπάρχει ένα γλυκό τέλος.. Κανείς δεν σκέφτηκε πως αυτό που ο συγγραφέας βαφτίζει με τον τίτλο «Τέλος», είναι η συνέχεια στην αληθινή ζωή των πρωταγωνιστών.. Αν μπορούσε ένα παραμύθι να είναι ατέλειωτο, αλήθεια σε πόσους θα άρεσε; Θα τους κούραζε ή θα ήθελαν κάθε φορά να διαβάσουν ή να ακούσουν λίγο ακόμα; Τα παραμύθια λένε είναι μόνο για τα παιδιά.. Συμφωνώ! Μόνο αυτά ξέρουν να αναγνωρίζουν πως το «Τέλος» κρύβει την συνέχεια της ιστορίας των ηρώων τους στο δικό τους παιδικό μυαλό! Συνεχίζουν το παραμύθι και γίνονται ένα με τον ήρωα που έφτιαξε ο συγγραφέας.. Το ερώτημα είναι πόσο παιδί μπορείς να γίνεις και εσύ και να αφεθείς στην ιστορία μας. Αν μπορείς να δεις πίσω από το «Τέλος» και να δώσεις συνέχεια σε κάτι που θέλεις να μην τελειώσει ποτέ στην πραγματικότητα. Είναι έξυπνος όποιος μπορεί να μένει παιδί, αυτό σημαίνει πως μπορεί να νιώσει, να αφεθεί, να μαγευτεί, να ζήσει, να ονειρευτεί.. Οι μεγάλοι ξεχνούν, μιζεριάζουν, φοβούνται και το μόνο που ξέρουν είναι να βλέπουν και όχι να διακρίνουν γύρω τους. Όπως το «Τέλος» του παραμυθιού κρύβει συνέχεια, έτσι και το «πρόβλημα» κρύβει μέσα του τη λύση, δυο μάτια κρύβουν από πίσω αγάπη για αυτό που ονομάζουμε άλλο μισό.. Και ο έρωτας κρύβει όχι δύο αλλά μία ψυχή που όμως την έφτιαξαν δύο άνθρωποι.. Στο δικό μας λοιπόν παραμύθι, οι πρωταγωνιστές είναι δύο και ταξιδεύουν μέσα από πολλές περιπέτειες για να φτάσουν στο «Τέλος» που θα έχουν καταφέρει να γίνουν μία ψυχή. Και έτσι θα ξεκινήσει το ταξίδι της ψυχής στην πραγματικότητα. Στην όμορφη πραγματικότητα που κρύβεται πάντα γλυκά πίσω από ένα «Τέλος»…

Welcome...

Μωρό μου καλωσήρθες στο νέο σου blog ! ! ! :D