Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

Δυναμισμός vs Συναίσθημα...

Ακούω τη γιαγιά μου να λέει.. « Τι διαβάζεις παιδί μου; Ο προορισμός της γυναίκας είναι ο γάμος. Άσε τα μαθήματα και κοίταξε να βρεις κανένα καλό παιδί να παντρευτείς..» και άλλα τέτοια χαριτωμένα που με έκαναν να σκεφτώ πώς ζούσε η καημένη η γιαγιά τόσα χρόνια μέσα στο σπίτι, χωρίς να ασχολείται με κάτι εκτός σπιτιού..Δεν έχει καταλάβει πως ο κόσμος έχει αλλάξει; Και όμως όλες μας κάπου μέσα μας βαθιά, όσο και αν κυνηγάμε την καριέρα και ανεβαίνουμε ένα- ένα κάθε σκαλοπάτι της, τα μοναδικά σκαλοπάτια που ονειρευόμαστε είναι της εκκλησίας.. Και αναρωτιέμαι εγώ τώρα ως φοιτήτρια και πάνω από όλα ως γυναίκα.. Αξίζουν τόσες προσπάθειες για να φτάσεις αυτήν την πολυπόθητη δόξα της εργασίας; Τα προβλήματα καθημερινά και ειδικά τώρα με την ανεργία, που έχει πάρει την ανηφόρα και δεν λέει να βρει κατηφόρα να ξεκουραστούμε και εμείς από το ψάξιμο σε τόσες μεριές, μήπως να διαβάζω κανένα μυθιστόρημα και να φαντάζομαι αυτήν την ωραία φράση που λέμε: «Τι ωραία που θα ήταν..!», μένοντας στο σπίτι όπως έκανε και η γιαγιά;; Δεν μπορώ να αποφασίσω τι είναι καλύτερο.. ένα βιβλίο ή ένα φιλί.. Μετά από ατελείωτες νύχτες περισυλλογής και σκέψης με τον εαυτό μου, φυσικά όσο μου το επέτρεπε η εξεταστική, αποφάσισα πως η γνώση μέσα από τα βιβλία είναι άμεσα συνδεδεμένη με το φιλί και τον έρωτα.. Μην διαμαρτύρεστε, να σας εξηγήσω πρώτα τι εννοώ.. Από την εφηβεία μας ακόμα, όλες μας μαθαίνουμε τον έρωτα μέσα από τα μάτια εκείνου του αγοριού με τα πράσινα μάτια και το γεροδεμένο σώμα, που κάθετε στο διπλανό θρανίο και τότε αρχίζουμε να διαβάζουμε τους ποιητές που μιλούν για έρωτα, αποτυπώνουμε στο χαρτί σκέψεις, καρδούλες και στιχάκια και βλέπουμε ταινίες που εξυμνούν τον φτερωτό θεό, μέχρι δακρύων που καταλήγουν τελικά στο αγαπημένο κουτί όλων των γυναικών, το Softex. Και συνεχίζουμε στην ενήλικη ζωή μας να ψάχνουμε στα στενά της ζωής μας, τα μάτια που θα μας κάνουν να καρδιοχτυπήσουμε..Και μόλις πληγωθούμε όπως είναι φυσικό, αφοσιωνόμαστε στα βιβλία για να γίνουμε καλύτερες, πιο δυνατές και με κοφτερό μυαλό, ώστε να μην αφήσουμε καμία χαραμάδα ξανά ανοιχτή για νέες πληγές.. Και δυστυχώς οι πιο πολλές από μας, για να κερδίσουμε τον τίτλο της δυναμικής, γίναμε σκληρές και απόμακρες, επιφανειακές και χωρίς συναίσθημα, μην τυχόν και πάρουν πάλι τα ηνία οι άντρες, που κακά τα ψέματα ούτε εμείς μπορούμε χωρίς εκείνους, ούτε εκείνοι χωρίς εμάς.. Ώσπου, έρχεται ο «ένας», που περνά τα πάνδεινα ο άνθρωπος για να αποδείξει ότι αξίζει την αγάπη μας και πάνω από όλα την εμπιστοσύνη μας.. Εκεί φαίνεται ο δυναμισμός μας, αφού οι δοκιμασίες που του βάζουμε, παραδεχτείτε το και εσείς που κάτι παραπάνω γνωρίζετε από μένα, είναι αποτέλεσμα αρκετής σκέψης.. Και τελικά το φιλί έρχεται σαν λύτρωση για εκείνον που περιμένει..Και τα σκαλοπάτια που ονειρευόμασταν, έρχονται και αυτά, πολλά και πλατιά για να του δείξουν πως ό,τι πέρασε ο καψερός, δεν θα τελειώσει..Ναι θα τον αγαπάμε, ναι θα τον τιμούμε, αλλά αν δεν μας κυνηγά συνέχεια, αν δεν μας φλερτάρει και δεν είναι ευρηματικός, τότε ο δικηγόρος που μένει στην διπλανή πολυκατοικία έχει πολλή δουλειά να κάνει.. Αλλά εγώ που είμαι μικρή, έρχομαι να ρωτήσω εσάς που είστε σίγουρα πιο έμπειρες από μένα. Ποιος ήταν σε καλύτερη μοίρα; Η γιαγιά μου ή εμείς; Μάλλον η γιαγιά, που τη γνώση και τον δυναμισμό, τα απέκτησε μέσα από τέσσερις τοίχους που το μόνο που είχαν, ήταν μυρωδιές από φαγητά, νερά από την φασίνα, αλλά και πολλή αγάπη που δεν έβγαινε παραέξω μην τυχόν και μας ματιάσει κανείς.. Αλλά θα μου πείτε τα χρόνια πέρασαν και θέλουμε ή όχι ο κόσμος προχωρά..Συμφωνώ, αλλά μαζί με το ‘’μπροστά’’ ας δούμε και το ‘’πίσω’’ για να μετριάσουμε τον δυναμισμό του σήμερα, και να θυμηθούμε και το ατελείωτο συναίσθημα του χτες, ώστε να φτιάξουμε το παραμύθι που τόσο ψάχνουμε με την πρώτη ευκαιρία, στην πολυθρόνα της γιαγιάς..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου