Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Στα δίχτυα μιας "αράχνης"...

Η γυναίκα η αράχνη και ο άντρας ο πολεμιστής..Μπλέκεται στον ιστό της χωρίς να το καταλάβει… Στην αρχή νιώθει πως πνίγεται, πως παγιδεύτηκε και δεν μπορεί να ξεφύγει.. Όμως στην πορεία βλέπει..νιώθει πως ο ιστός δεν είναι ο συνηθισμένος..Θα νιώσει τη διαφορά και θα αρχίσει να παλεύει.. Αλλά όχι για να ξεφύγει, αλλά για να φτάσει πιο κοντά στην «αράχνη» του. Δεν είναι δύσκολο για εκείνον, αν αποδείξει πως η γυναίκα που έχει τη μορφή αράχνης για τους άλλους, για εκείνον είναι η μοναδική βασίλισσα..Η «αράχνη» θα συνεχίζει να υφαίνει μαζί του, μέχρι ο ιστός να γίνει μεγαλύτερος και τόσο σφιχτός που κανένας δεν θα μπορεί να τον κόψει για να την εκδικηθεί που παγίδεψε τον πολεμιστή. Άλλωστε στην πραγματικότητα, αυτό που θέλει είναι να τον σφίξει λίγο παραπάνω στην αγκαλιά της μην τον χάσει..Ο «πολεμιστής» δεν θα πάψει να παλεύει, γιατί η παύση θα σημάνει το τέλος του οξυγόνου του, και αν εκείνος πάψει να ζει, η «αράχνη» δεν θα έχει λόγο να συνεχίζει να υφαίνει τον ιστό που θέλησε να γίνει η μοναδική φωλιά του έρωτα τους.. Θα τον πονέσει, μέχρι να αγγίξει τα χείλη της και να συνεχίσουν μαζί τον ιστό..Θα τον τρομάξει, σαν κουρασμένη από τη «δουλειά» σταματήσει να υφαίνει τον δρόμο προς εκείνη.. Μα θα τον λυτρώσει, σαν εκείνος την αγγίξει, την φιλήσει, την νιώσει.. Και αφού ο «πολεμιστής» θα έχει φτάσει στον προορισμό του, μαζί με την «αράχνη» του, θα κάνουν τον ιστό τους συρματόπλεγμα, την φωτιά του έρωτα τους, πυρκαγιά και τις σταγόνες της αγάπης τους, καταιγίδα, για όσους ζηλέψουν την ευφυΐα εκείνης, για το κατόρθωμά της να κάνει συνεργό των ονείρων της έναν «πολεμιστή», και να περπατήσουν μαζί στον δρόμο του απόλυτου..

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Η μυστική περιπέτεια του Νέμο...


Αν δεις ψάρι στον ύπνο σου είναι λαχτάρα λένε..Αν πάλι έχεις στο σπίτι σου γυάλα με ψάρι είναι γρουσουζιά..Το ότι μου ήρθε εμένα να γράψω για το μοναδικό ψαράκι που είχε ομάδα προώθησης από πίσω του είναι σημάδι απελπισίας ή όχι…? Φυσικά…και όχι! Ο Νέμο είναι το πιο γλυκό ψαράκι του παιδικού κόσμου..Μέσα από χιλιάδες περιπέτειες όμως, έφτασε να πρωταγωνιστήσει και στο μυαλό ενός μεγάλου παιδιού, που το μόνο που ήθελε ήταν να με νανουρίσει, λέγοντας μου μια μυστική περιπέτεια του Νέμο, που ομολογώ δεν ήξερα..Πέρα από την κλασική τροφή που τρώνε όλα μα όλα τα ψάρια, (της οποίας το όνομα φυσικά και δεν το ξέρω), ο Νέμο τα έβαλε και με ένα μεγάλο και έξυπνο μικρόβιο που προσπαθεί να ισοπεδώσει την κυρία Υγεία μου, εδώ και μέρες… Όπως είπε και το μεγάλο παιδί, ο Νέμο μπορεί να είναι μικρόσωμος, αλλά είναι μυώδης και ήταν ο μόνος, που μπορούσε να κάνει τον βήχα να σταματήσει να χορεύει στους πνεύμονες μου. Φυσικά ο Νέμο δεν ξέρει τι σημαίνει πνεύμονας, αλλά δεν ρώτησε κιόλας..Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν η δική μου ηρεμία από τον χορό του βήχα. Συνεχίζοντας την περιγραφή λοιπόν της φαντασίας του «παιδιού», ο Νέμο βούτηξε μέσα στο λαιμό μου για να τραβήξει έξω το θρασύτατο μικρόβιο! Πάλεψε ώρα μαζί του μέχρι να το πείσει πως η κυρία Υγεία μου είναι όμορφη και καλό θα ήταν να την γνώριζε έξω από το σώμα μου και όχι από μέσα.. Σίγουρα, μικρόβιο η κυρία Υγεία δεν γνώρισε έξω από το σώμα στην συγκεκριμένη περίπτωση..Και σίγουρα ο Νέμο παρέμεινε μικρόσωμο ψαράκι και δεν κατάφερε τίποτα.. Στην φαντασία όμως του μεγάλου παιδιού, ένα πασίγνωστο ψαράκι μπορεί με τη φωνή του, να σβήσει την σκέψη ότι υπάρχει μικρόβιο και να διώξει τον βήχα που πολύ σημασία του έδωσα τελικά.. Συνεπώς, ένα μικρό ευχαριστώ θα το πω στο Νέμο που ήταν η αφορμή το μεγάλο παιδί, να γράψει ακόμα μία περιπέτεια του μικρού ψαριού, όχι για την μεγάλη οθόνη, αλλά για την «μεγάλη» γρίπη…

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Χρόνια πολλά μανούλες!!!


Η γιορτή της μητέρας ήρθε για ακόμα μία χρονιά.. Φυσικά δεν είναι δυνατόν ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μας να γιορτάζει μόνο μια φορά το χρόνο.. Απλά είναι ο μόνος τρόπος για να ενώσουν οι μαμάδες όλου του κόσμου τις εμπειρίες τους σήμερα και πάνω από όλα τα συναισθήματά τους που μπορεί να είναι πολλά, αλλά όλα γεννήθηκαν από την αγάπη προς τα παιδιά τους.. Μητέρα, μια λέξη που εμπνέει σεβασμό σε όποιον τη γνωρίσει. Μαμά, μια λέξη που δείχνει την οικειότητα του παιδιού προς εκείνη. Μάνα, ο τρόπος που οι άντρες προσφωνούν τη γυναίκα που τους δίδαξε τον δυναμισμό και το κουράγιο.. Μανούλα, ο τρόπος που το μικρό παιδί θα χαϊδευτεί στη μαμά του, θα την αγκαλιάσει για να την πείσει πως το παιχνίδι που θέλει, είναι απαραίτητο για εκείνο..Και τόσοι άλλοι τρόποι να δείξουμε σε εκείνη ότι είναι το άλφα και το ωμέγα στην πορεία της ζωής μας.. Όταν είμαστε μικροί την αποζητούμε και θέλουμε να είναι από πάνω μας στο καθετί και σαν γίνουμε σαν εκείνη μεγάλοι, λέμε το γνωστό: «Δεν είμαι μωρό πια!». Και όμως, πάλι στην δική της κουζίνα θα επιστρέψουμε για να χαθούμε στις μυρωδιές των φαγητών της και στην αγκαλιά της θα βρούμε την καλύτερη κρυψώνα, για να μην μας βρουν τα προβλήματα που μας ακολουθούν σαν δαίμονες.. Μια κάρτα, ένα λουλούδι, μια ζωγραφιά, ένα φιλί, ή έστω ένα απλό σ’ αγαπώ, είναι για εκείνη όλος ο κόσμος, όχι μόνο σήμερα, αλλά οποιαδήποτε στιγμή.. Και κακά τα ψέματα, ένα δώρο είναι πιο γλυκό όταν ο άλλος δεν το περιμένει..Ας μην κρυβόμαστε πίσω από την δικαιολογία, η καθημερινότητα με κάνει να ξεχνάω, τη στιγμή που παραπονιόμαστε ότι η ζωή μας είναι μια ρουτίνα.. Σκοπός είναι να μην αφήσουμε την ρουτίνα να έρθει και τι πιο όμορφο από το να δίνουμε κάτι μικρό από το «εγώ» μας, στους ανθρώπους που μας αγαπούν και ακόμη περισσότερο, στην γυναίκα που μας έδωσε ζωή για να την αξιοποιήσουμε και όχι για να την κάνουμε συνώνυμη της μιζέριας.. Ας είναι λοιπόν η σημερινή μέρα, το ξυπνητήρι μας για να αρχίσουμε πραγματικά να δίνουμε αυτό το περιβόητο χρώμα στη ζωή που οι περισσότεροι έχουν μετατρέψει σε ρουτίνα, ξεκινώντας από την αρχή.. ξεκινώντας από την μητέρα..

Το γράμμα ενός πιτσιρικά προς τη μαμά του..

Αγαπημένη μου μαμά..

     Δεν ξέρω γιατί πρέπει να σου γράψω γράμμα, αφού θα σε δω το μεσημέρι. Εσύ έχεις πει πως στέλνουμε γράμμα μόνο όταν κάποιος είναι μακριά.. Αλλά σήμερα η δασκάλα είπε πως έχεις γιορτή..Μας είπε, πως σήμερα γιορτάζουν όλες οι μαμάδες και δεν μπορώ να καταλάβω.. Όλες έχουν το ίδιο όνομα; Ρωτάω εσένα γιατί αν ρωτήσω τη δασκάλα μπορεί και να με κοροϊδέψει μπροστά στα άλλα παιδιά..Είπε να γράψουμε όλοι μας από μια ωραία ευχή στη μαμά μας και να φτιάξουμε ο καθένας από μία ζωγραφιά. Αλλά εγώ σκέφτηκα να σου γράψω όλα μου τα παράπονα και έτσι θα μου βάλει δέκα η δασκάλα που έκανα κάτι διαφορετικό..
     Λοιπόν θυμάσαι όταν ήμουν μέσα στην κοιλιά σου; Αλλά πώς να μην το θυμάσαι, αφού τόσο καιρό όλο άκουγα να αναστενάζεις..Να σου όμως κάτι; Δεν ξέρεις πως είναι να είσαι μέσα σε τόσο μικρή κοιλίτσα και να μην μπορείς ούτε να παίξεις με κανέναν, γιατί ήμουν και μέσα σε μια σακούλα κλεισμένος..Αλλά αυτό μάλλον το ξέρεις.. Ακόμα, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί την πρώτη φορά που τεντώθηκα φώναξες από την χαρά σου και άκουσα και τον μπαμπά να λέει: «Ο γιος μου θα γίνει ποδοσφαιριστής!» και όταν ξανατεντώθηκα εσύ παραπονιόσουν πως πονούσες.. Όταν βγήκα επιτέλους έξω από την κοιλιά σου με έβαλες να κοιμάμαι σε αυτό το απαίσιο κρεβάτι με τα κάγκελα, ενώ εσύ με τον μπαμπά είχατε ένα τεράστιο κρεβάτι.. Και θυμάμαι, ότι φώναζες που έκλαιγα όταν πεινούσα λες και εγώ έφταιγα που γεννήθηκα με μεγάλο στομάχι και χωρίς δόντια..
Όμως μετά, δεν ξέρω πως, έβγαλα δόντια, τα οποία μάλλον δεν ήταν γερά και τώρα μου λείπει ένα..Ξέρεις ποιο λέω, αυτό που πέταξες στα κεραμίδια..Αφού αυτά ξέρεις πως δεν έχουν δόντια, γιατί δεν μου το έδωσες να το ξαναβάλω στη θέση του; Θα έβαζα κόλλα όπως κάνει ο μπαμπάς με το αυτί του γυάλινου ποντικού που έχουμε στο σαλόνι..
     Και όταν ήρθε η ώρα να έρθω στο σχολείο, γιατί δεν με άκουσες που σου έλεγα πως δεν μου αρέσει και θέλω να γυρίσω στο σπίτι; Αφού σου έλεγα ότι δεν θα κάνω φασαρία..Δεν με πίστεψες και έμεινα σε αυτό το σχολείο, με το Γιώργο που είναι χοντρός και με σπρώχνει συνέχεια με την κοιλιά του.. Και δεν μου αρέσουν οι φάκες που με αναγκάζεις να τις τρώω κάθε Τετάρτη και Παρασκευή..
     Αλλά επειδή βαρέθηκα να παραπονιέμαι και δεν θέλω να ζηλέψεις που οι άλλες μαμάδες θα είναι χαρούμενες με τα γράμματα και τις ζωγραφιές που θα φτιάξουν τα άλλα παιδάκια, θέλω να σου πω, πως μου άρεσε όταν μου μιλούσες και με χάιδευες, όταν ήμουν στην κοιλιά σου..Κατευθείαν κοιμόμουνα και χωρίς πιπίλα.. Και όταν με είχες σε αυτό το κρεβάτι με τα κάγκελα μου άρεσαν τα ψάρια που πετούσαν πάνω από το κεφάλι μου, αν και δεν μπορώ να το καταλάβω, γιατί μου έχεις πει ότι τα ψάρια κολυμπούν στη θάλασσα.. Αγαπώ τα χάδια σου και την αγκαλιά σου γιατί μυρίζουν αυτό το μαλακτικό που τα δικά μου ρούχα δεν μυρίζουν.. Και να σου πω και κάτι τελευταίο γιατί κουράστηκα να γράφω; Από δω και μπρος κάθε μέρα θα σου γράφω ένα γράμμα, για να το βάζεις στο ψυγείο και να μην σου λείπω.. Έτσι δεν θα με αγκαλιάζεις τόσο σφιχτά, μπροστά σε όλα τα παιδιά κάθε φορά που με αφήνεις στο σχολείο.. Γιατί τώρα μεγάλωσα μαμά..είμαι άντρας!

Σ’αγαπώ πολύ…Ο γιος σου.. 
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

Το περιστέρι των φιλιών..

     Μια φορά και έναν καιρό στον μεγάλο κήπο του ουρανού, ζούσαν χιλιάδες περιστέρια με τις οικογένειες τους..Όλα δούλευαν νύχτα μέρα για να μην στεναχωρήσουν τον Θεό που τον φώναζαν «Μεγάλο», μιας και εκείνα ήταν πολύ μικρά μπροστά Του.. Όμως ο Μεγάλος, είχε αδυναμία σε μία οικογένεια που είχε μόνο ένα παιδί, που το έλεγαν Πιτσούνι.. Το Πιτσούνι αγαπούσε πάρα πολύ τα παιδιά και δεν άντεχε να τα βλέπει στεναχωρημένα..Για αυτό ο Μεγάλος του είχε αναθέσει, να μεταφέρει τα φιλιά όλων των γονιών, που ζούσαν στον κήπο του ουρανού μακριά από τα παιδιά τους..
     Το είχε κάνει πολλές φορές αυτό το ταξίδι το Πιτσούνι..Κάθε βράδυ που τα παιδιά έπεφταν για ύπνο, τρύπωνε στα δωμάτια τους, και χωρίς να κάνει φασαρία μην τυχόν και ξυπνήσουν, έφτανε κοντά στα μάγουλα τους και έδινε το φιλί που έστελναν οι γονείς τους.. Άλλες φορές, ήταν ένα φιλί από το μπαμπά και άλλες από τη μαμά..Υπήρχαν όμως και στιγμές που το Πιτσούνι αναγκαζόταν να κουβαλά δύο φιλιά και από τους δύο γονείς, στα παιδιά που έμεναν μόνα τους στη γη.. Μια φορά μάλιστα είχε φωνάξει στον Μεγάλο λέγοντας: «Πως μπορείς να αφήνεις ένα τόσο δα μικρό παιδί μόνο του στη γη; Εσύ δεν λες ότι έχεις αδυναμία στα παιδιά και ότι δεν μπορείς να τους χαλάσεις ποτέ χατίρι όταν σου μιλάνε από τη γη; Τώρα που έχεις και τους δύο γονείς εδώ, λες να σε ευχαριστούν κιόλας;» Και ο Μεγάλος με ηρεμία και χαμόγελο του είχε πει.. «Το φιλί όμως που δίνεις κάθε βράδυ στα παιδιά, είναι η σκάλα τους για να ανεβούν ακόμα ένα σκαλοπάτι στον ουρανό και να αγκαλιάσουν την μαμά και τον μπαμπά στα όνειρά τους.. Χωρίς εσένα δεν θα είχαν τίποτα..» Σε εκείνη την απάντηση είχε γίνει κατακόκκινο το Πιτσούνι και από τότε, μετέφερε ακόμα πιο πολλά φιλιά..
     Μια μέρα όμως το Πιτσούνι έχασε το δρόμο και βρέθηκε στο δωμάτιο που στη πόρτα του έγραφε: «Χριστινάκι».. Το Χριστινάκι ήταν ένα μικρό κορίτσι που ζούσε μαζί και με τους δυο γονείς του στη γη και κάθε βράδυ που κοιμόταν έμοιαζε με άγγελο.. Το Πιτσούνι δεν είχε καταλάβει πως είχε χαθεί και μόλις ανέβηκε στο κρεβάτι της μικρής και πήγε να το φιλήσει, εκείνο ξύπνησε.. Το Πιτσούνι τρόμαξε και πήγε κάτω από το τραπεζάκι της.. Όμως η Χριστίνα δεν είχε τρομάξει καθόλου και πήγε δίπλα του, να το χαιδέψει.. «Μην φοβάσαι καλό περιστεράκι..Δεν θα σε πειράξω..Αλλά είσαι τόσο όμορφο και θέλω να σε χαιδέψω..Αν με αφήσεις να σε αγγίξω μία φορά, θα ανοίξω το παράθυρο να πετάξεις, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω πως βρέθηκες εδώ..» Το Πιτσούνι ξαφνιάστηκε με το θάρρος της μικρής, που δεν ήξερε ότι χάιδευε ένα περιστέρι του ουρανού, όμως την συμπάθησε από την αρχή και έτσι την άφησε.. Από τα πολλά χάδια όμως, το Πιτσούνι ξεχάστηκε και έπρεπε να βιαστεί για να παραδώσει το φιλί εκεί που έπρεπε.. Από την άλλη όμως, η μικρή ήταν τόσο χαριτωμένη και χαμογελαστή, που δεν ήθελε να την αφήσει.. Και έτσι της μίλησε.. «Είσαι τόσο γλυκιά και όμορφη Χριστινάκι μου, αλλά πρέπει να φύγω..» Η μικρή που ούτε και τώρα τρόμαξε, του απάντησε με καμάρι: «Αχ μην φύγεις..Το αρκουδάκι μου τρύπωσε στο πλυντήριο χτες και όταν ξαναβγήκε είχε γίνει μικροσκοπικό, όπως η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων που μου διάβασε η μαμά μου χτες, και δεν έχω άλλο τόσο τρυφερό για να αγκαλιάσω και να κοιμηθώ..» Και το Πιτσούνι αναγκάστηκε να της πει τι δουλειά έκανε και δεν μπορούσε να μείνει μαζί της..Όταν της το είπε, εκείνη το κοίταξε παράξενα και σκεφτόταν τι να κάνει για να μην θυμώσει ο Μεγάλος που δεν κατάλαβε ποιος ήταν, αλλά τρόμαξε γιατί τον φαντάστηκε τεράστιο.. «Το βρήκα!» φώναξε στο τέλος η μικρή.. « Θα κοιμηθούμε μαζί απόψε και το πρωί που θα ανοίξω το παράθυρο θα σου δώσω να μεταφέρεις ένα φιλί και ένα γράμμα σε αυτόν τον Μεγάλο. Εντάξει;» «Σύμφωνοι..» απάντησε το Πιτσούνι..Έτσι, κοιμήθηκε εκείνο το βράδυ για πρώτη του φορά στη γη, μαζί με την μικρή Χριστίνα..
     Το πρωί που ξύπνησε, η Χριστίνα είχε κιόλας έτοιμο το γράμμα για τον Μεγάλο και με μία μικρή κλωστή το έδεσε στο πόδι του Πιτσουνιού. Μετά του έδωσε ένα φιλί τόσο βαρύ που στην αρχή το Πιτσούνι δεν μπορούσε να το σηκώσει.. Όμως η Χριστίνα του φώναξε: «Άντε καλό περιστεράκι, πρέπει να γυρίσεις πριν μεγαλώσει και άλλο ο Μεγάλος.» Τότε το Πιτσούνι έβαλε όλη του τη δύναμη και πέταξε μέχρι τον κήπο του ουρανού, όπου ο Μεγάλος τον περίμενε με αρκετά νεύρα στην αγκαλιά Του.. «Μπορείς να μου πεις που είσαι και η μαμά του παιδιού δεν το είδε καθόλου χτες;» είπε ο Μεγάλος και το Πιτσούνι λαχανιασμένο απάντησε: «Δεν φταίω εγώ, αλλά όπως θα ξέρεις χάθηκα και βρέθηκα στο δωμάτιο της Χριστίνας η οποία για να μην με διώξεις, σου στέλνει αυτό το φιλί και ένα γράμμα..»
     
Ο Μεγάλος γεμάτος περιέργεια, άνοιξε το γράμμα και άρχισε να το διαβάζει..

« Κύριε Μεγάλε..Για να μην σε κουράσω και μεγαλώσεις κι άλλο από τα νεύρα σου, ήθελα να σου πω πως το περιστέρι σου κοιμήθηκε μαζί μου χτες, γιατί όπως θα σου είπε, το αρκουδάκι μου μπήκε στο πλυντήριο και όταν βγήκε ήταν πάλι μωρό και δεν μου άρεσε..Ξέρω πως η δουλειά σου είναι δύσκολη εκεί ψηλά, αλλά θα μπορούσες να μου κάνεις μια χάρη; Είσαι μεγάλος και σίγουρα τα βλέπεις όλα από τον ουρανό και όπως θα ξέρεις, η φίλη μου η Μαρία δεν έχει μαμά και ο μπαμπάς της δεν έχει λεφτά να της αγοράσει ένα άσπρο περιστέρι.. Για αυτό αν δεν είναι δύσκολο, στείλε το περιστέρι σου να μείνει εδώ στη γη μαζί με τη Μαρία και εγώ να ξέρεις δεν θα σε κοροϊδέψω στο σχολείο, που σε λένε Μεγάλο και δεν έχεις όνομα όπως όλα τα παιδιά.. Και επειδή είμαι σίγουρη πως μπορεί να το ξεχάσεις, σου στέλνω και το φιλί που δίνω κάθε πρωί στη μαμά μου πριν πάω σχολείο και της μένει σημάδι, γιατί το μουστάκι που φτιάχνει το γάλα στο πρόσωπο μου δεν φεύγει εύκολα..Με αγάπη το Χριστινάκι..
Υ.Γ ..Αν δεν είναι μυστικό πες μου το όνομά σου, γιατί η μαμά λέει να μην μιλάμε σε αγνώστους και αν μάθει ότι σου έγραψα και γράμμα θα φωνάζει..»

     Ο Μεγάλος ενθουσιάστηκε με το γράμμα της μικρής και ανακοίνωσε στο Πιτσούνι πως από δω και μπρος θα ζούσε μαζί με τη Μαρία και θα έβλεπε και την Χριστίνα που τόσο πολύ συμπάθησε.. Το Πιτσούνι δεν έφερε καμία αντίρρηση και αφού ο Μεγάλος έβαλε ένα τόσο δα χαρτάκι στο πόδι του, πέταξε για τη γη για να ζήσει για πάντα εκεί ξεκούραστο και ευτυχισμένο.. Φτάνοντας εκεί, κάθισε στο παράθυρο της Χριστίνας και της έδωσε το χαρτί που της είχε δώσει ο Μεγάλος, το οποίο έγραφε: « Το όνομα μου είναι Θεός..» Η Χριστίνα δεν κατάλαβε τι όνομα ήταν αυτό, αλλά από τη χαρά της που το περιστέρι για τη Μαρία ήταν εδώ, δεν έδωσε σημασία και πήγε σπίτι της να της το δώσει.. Όταν έφτασε, είπε στη Μαρία ότι είναι το δώρο που ήθελε από καιρό να της κάνει και πως αυτό το περιστέρι είναι το πιο λευκό στον κόσμο και λατρεύει τα παιδιά ως τον ουρανό.. Βλέποντας η Μαρία το περιστέρι, χάρηκε τόσο πολύ που όταν το έδειξε στον μπαμπά της, εκείνος είπε με ανακούφιση: « Ο Θεός είναι μεγάλος..» και η Χριστίνα την επόμενη μέρα στο σχολείο, όταν η δασκάλα την ρώτησε στα Θρησκευτικά τι είναι ο Θεός, εκείνη απάντησε με σιγουριά: «Ένας μεγάλος που ζει στον ουρανό..»