Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Το γράμμα ενός πιτσιρικά προς τη μαμά του..

Αγαπημένη μου μαμά..

     Δεν ξέρω γιατί πρέπει να σου γράψω γράμμα, αφού θα σε δω το μεσημέρι. Εσύ έχεις πει πως στέλνουμε γράμμα μόνο όταν κάποιος είναι μακριά.. Αλλά σήμερα η δασκάλα είπε πως έχεις γιορτή..Μας είπε, πως σήμερα γιορτάζουν όλες οι μαμάδες και δεν μπορώ να καταλάβω.. Όλες έχουν το ίδιο όνομα; Ρωτάω εσένα γιατί αν ρωτήσω τη δασκάλα μπορεί και να με κοροϊδέψει μπροστά στα άλλα παιδιά..Είπε να γράψουμε όλοι μας από μια ωραία ευχή στη μαμά μας και να φτιάξουμε ο καθένας από μία ζωγραφιά. Αλλά εγώ σκέφτηκα να σου γράψω όλα μου τα παράπονα και έτσι θα μου βάλει δέκα η δασκάλα που έκανα κάτι διαφορετικό..
     Λοιπόν θυμάσαι όταν ήμουν μέσα στην κοιλιά σου; Αλλά πώς να μην το θυμάσαι, αφού τόσο καιρό όλο άκουγα να αναστενάζεις..Να σου όμως κάτι; Δεν ξέρεις πως είναι να είσαι μέσα σε τόσο μικρή κοιλίτσα και να μην μπορείς ούτε να παίξεις με κανέναν, γιατί ήμουν και μέσα σε μια σακούλα κλεισμένος..Αλλά αυτό μάλλον το ξέρεις.. Ακόμα, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί την πρώτη φορά που τεντώθηκα φώναξες από την χαρά σου και άκουσα και τον μπαμπά να λέει: «Ο γιος μου θα γίνει ποδοσφαιριστής!» και όταν ξανατεντώθηκα εσύ παραπονιόσουν πως πονούσες.. Όταν βγήκα επιτέλους έξω από την κοιλιά σου με έβαλες να κοιμάμαι σε αυτό το απαίσιο κρεβάτι με τα κάγκελα, ενώ εσύ με τον μπαμπά είχατε ένα τεράστιο κρεβάτι.. Και θυμάμαι, ότι φώναζες που έκλαιγα όταν πεινούσα λες και εγώ έφταιγα που γεννήθηκα με μεγάλο στομάχι και χωρίς δόντια..
Όμως μετά, δεν ξέρω πως, έβγαλα δόντια, τα οποία μάλλον δεν ήταν γερά και τώρα μου λείπει ένα..Ξέρεις ποιο λέω, αυτό που πέταξες στα κεραμίδια..Αφού αυτά ξέρεις πως δεν έχουν δόντια, γιατί δεν μου το έδωσες να το ξαναβάλω στη θέση του; Θα έβαζα κόλλα όπως κάνει ο μπαμπάς με το αυτί του γυάλινου ποντικού που έχουμε στο σαλόνι..
     Και όταν ήρθε η ώρα να έρθω στο σχολείο, γιατί δεν με άκουσες που σου έλεγα πως δεν μου αρέσει και θέλω να γυρίσω στο σπίτι; Αφού σου έλεγα ότι δεν θα κάνω φασαρία..Δεν με πίστεψες και έμεινα σε αυτό το σχολείο, με το Γιώργο που είναι χοντρός και με σπρώχνει συνέχεια με την κοιλιά του.. Και δεν μου αρέσουν οι φάκες που με αναγκάζεις να τις τρώω κάθε Τετάρτη και Παρασκευή..
     Αλλά επειδή βαρέθηκα να παραπονιέμαι και δεν θέλω να ζηλέψεις που οι άλλες μαμάδες θα είναι χαρούμενες με τα γράμματα και τις ζωγραφιές που θα φτιάξουν τα άλλα παιδάκια, θέλω να σου πω, πως μου άρεσε όταν μου μιλούσες και με χάιδευες, όταν ήμουν στην κοιλιά σου..Κατευθείαν κοιμόμουνα και χωρίς πιπίλα.. Και όταν με είχες σε αυτό το κρεβάτι με τα κάγκελα μου άρεσαν τα ψάρια που πετούσαν πάνω από το κεφάλι μου, αν και δεν μπορώ να το καταλάβω, γιατί μου έχεις πει ότι τα ψάρια κολυμπούν στη θάλασσα.. Αγαπώ τα χάδια σου και την αγκαλιά σου γιατί μυρίζουν αυτό το μαλακτικό που τα δικά μου ρούχα δεν μυρίζουν.. Και να σου πω και κάτι τελευταίο γιατί κουράστηκα να γράφω; Από δω και μπρος κάθε μέρα θα σου γράφω ένα γράμμα, για να το βάζεις στο ψυγείο και να μην σου λείπω.. Έτσι δεν θα με αγκαλιάζεις τόσο σφιχτά, μπροστά σε όλα τα παιδιά κάθε φορά που με αφήνεις στο σχολείο.. Γιατί τώρα μεγάλωσα μαμά..είμαι άντρας!

Σ’αγαπώ πολύ…Ο γιος σου.. 
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου